Se vas a empregar un mesmo código en múltiples ocasións (por exemplo un texto que se repite en cada sección, ou un formato concreto para certas situacións) resulta práctico definir un novo entorno ao que logo chamar de cada vez.

Un entorno básicamente consta de dúas partes: que é o que queres poñer ao comezo e que é o que queres poñer ao final.
Tan sinxelo coma eso.

Por exemplo, cando facilito as solucións dos exercicios dun boletín aparecen do seguinte xeito:

Neste caso creei un novo entorno ao que chamei <<solución>>.
Pódese crear no preámbulo do documento ou incluso nun arquivo aparte dentro do proxecto (se o vas empregar en distintas partes do proxecto que non están necesariamente no mesmo arquivo).

Entre unhas chaves vai o código que se coloca ao comezo (neste exemplo, texto xustificado á dereita, tamaño de letra pequeno, e a palabra solución en cor vermella) e entre outras chaves o código que vai ao final (pechar o xustificado á dereita).
Calquera das dúas parellas de chaves podería quedar baleira se fose preciso.

\newenvironment{solucion}
{ \begin{flushright} \footnotesize \textcolor{red}{SOLUCIÓN:} } 
{ \end{flushright} }

Logo bastará chamalo, do mesmo xeito que empregas calquer outro entorno que xa veña <<de serie>>.

\begin{solucion}
Lorem ipsum dolor sit amet.
\end{solucion}

 

Leave a Reply

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>